فصل 1 مذمّت غرور غرور و غفلت سرچشمه هر هلاكتى و مادر هر شقاوتى است ، و از اين رو در باره آن مذمّت شديد در آيات و اخبار وارد شده است . خداى سبحان مىفرمايد : « فَلا تَغُرَّنَّكُمُ الحَيَاةُ الدُّنيا وَلا يَغُرَّنَّكُم بِالله الغَرُورُ » 31 : 33 ( لقمان ، 33 ، فاطر ، 5 ) « . . زندگى دنيا فريبتان ندهد و [ شيطان ] فريبنده شما را به خدا مغرور نسازد » . و مىفرمايد : « وَلكِنَّكُم فَتَنتُم انفُسَكُم وَتَرَبَّصتُم وَارتَبتُم وَغَرَّتكُمُ الامانِىّ حَتّى جاءَ أَمرُ الله وَغَرَّكُم بِالله الغَرُورُ » 57 : 14 ( حديد ، 14 ) « . . ولى شما خود را به فتنه افكنديد و منتظر مانديد و شك كرديد و آرزوها فريبتان داد و [ شيطان ] فريبكار نسبت به خدا مغرورتان ساخت » . و رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود : « حبّذا نوم الأكياس و فطرهم ، كيف يغبنون سهر الحمقى و اجتهادهم ، و لمثقال ذرّة من صاحب تقوى و يقين أفضل من ملء الأرض من المغترّين » . « خوشا خواب زير كان و افطار كردنشان كه چگونه بيدارى احمقان و كوشش آنها را مغبون كرده‌اند [ زيرا حمق موجب غرور به بيدارى و كوشش مىگردد ] ، و هر آينه ذرّه اى از عمل صاحب تقوا و يقين برتر است از عمل فريفتگان كه روى زمين را پر گرداند » . و امام صادق عليه السّلام فرمود : « فريفته ، در دنيا مسكين و بينوا و در آخرت مغبون